Jeśli macie lub mieliście Hiluxa i przeszkadzało Wam to, że jest to auto zbyt użytkowe, za twarde i za mało komfortowe, nowa konstrukcja od Toyoty wychodzi Wam naprzeciw. Producent oddaje w nasze ręce samochód już tak dobrze wyposażony, że bywa nazywany małym Land Cruiserem. Jednocześnie – dla tych, którzy tego wszystkiego nie potrzebują – w ofercie pozostają bardziej podstawowe wersje. Jaki jest nowy Hilux? Co się zmieniło? Czy zmiany są tylko na lepsze? To dla Was sprawdziliśmy.
KONSTRUKCJA
Zacznijmy od tego, że pod względem budowy nowy Hilux to sprawdzone rozwiązanie, stosowane też przez konkurencję, czyli: rama, tylny most oparty na resorach piórowych, przednie zawieszenie niezależne oraz napęd na tylną oś z dołączanym na sztywno przednim mostem bez międzyosiowego mechanizmu różnicowego. Nie dzieje się to bez powodu. Wszystkie pick-upy, które na tylnej osi posiadają bardziej komfortowe zawieszenie oparte na sprężynach śrubowych, mają też zwykle znacznie niższą ładowność oraz mniejszą dopuszczalną masę holowanej przyczepy. Coś za coś. Dopinany napęd zamiast stałego 4×4 również wynika z walorów użytkowych takich konstrukcji. Jazda na co dzień z napędem tylko na tył to po prostu mniejsze spalanie, a problem ze stabilnością rozwiązują obecnie nowoczesne systemy ESP.

Parametry zewnętrzne nowego Hiluxa (długość, szerokość, prześwit, ładowność) nie zmieniły się znacząco. Toyota Hilux Travo ma podobną do poprzednika długość (5320 mm) oraz rozstaw osi (3085 mm). Także prześwit pod autem (309 mm w Travo vs 310 mm w Revo) jest bardzo zbliżony, a minimalna różnica wynika z drobnych zmian w osłonach podwozia oraz zastosowania układu 48V. Kąt natarcia (29°), kąt zejścia (24°) oraz maksymalna głębokość brodzenia (700 mm) pozostały bez zmian. Tak samo jak ładowność (1 tona) czy maksymalna masa holowanej przyczepy (3,5 tony). Co zatem nowego oferuje nam ten model?
KAROSERIA
Zupełnie nowy kształt przodu auta może się podobać lub nie, ale nie można mu odmówić oryginalności. Poza odświeżonym wyglądem naprawdę przydatną innowacją jest stopień w tylnym błotniku, dzięki któremu łatwiej sięgnąć na dach auta przy wysokiej zabudowie bez konieczności wchodzenia na koło.

Poza tym walory użytkowe nadwozia są takie same jak u poprzednika – chociażby skrzynia ładunkowa, która dzięki zachowaniu identycznego rozstawu osi oraz zbliżonych wymiarów w Hiluxie Travo oferuje taką samą powierzchnię użytkową (ok. 2,39 m² podłogi) jak w schodzącym Revo.

Dużą zmianą jest za to ograniczenie wersji nadwoziowych. Obecnie w Europie możemy nabyć to auto tylko jako Double Cab (podwójna kabina). Klienci potrzebujący dłuższej przestrzeni ładunkowej stanowili tak marginalny rynek, że producent uprościł gamę i nie ma już możliwości wyboru. Zresztą nie tylko u nas – auta z pojedynczą lub półtorej kabiny zamówimy tylko w Laosie, Indonezji, Tajlandii, Australii, RPA i niektórych krajach Bliskiego Wschodu.
SILNIK
Na rynek europejski przewidziano tylko jedną opcję napędową, tj. diesla 2.8 D-4D Mild-hybrid 48V (1GD-FTV). Jest to 4-cylindrowa jednostka wysokoprężna o pojemności 2,8 litra (2755 cm³), wspomagana 48-woltowym układem miękkiej hybrydy, generująca 204 KM mocy oraz 500 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Nie jest to nowość – ten sam motor montowany jest w Land Cruiserze 250, a z miękką hybrydą był już stosowany w ostatnim wypuście Hiluxa Revo. Zmianą jest fakt, że teraz będzie to jedyna opcja spalinowa, spięta dodatkowo wyłącznie z 6-biegową automatyczną skrzynią biegów.

Inne silniki, jakie Toyota montuje w tym aucie na świecie, to benzynowy 2TR-FE o pojemności 2,7 litra (oferowany w Kazachstanie, Meksyku i na Bliskim Wschodzie) oraz 4-litrowy, benzynowy 1GR-FE, czyli V6 o mocy 235 KM (dostępny wyłącznie na Bliskim Wschodzie). Powstała też wersja elektryczna, a wkrótce pojawi się również wodorowa, ale do zastosowań wyprawowych oba te rozwiązania są pomijalne ze względu na zbyt mały zasięg. Co ciekawe, w takich krajach jak Malezja i Tajwan elektryczny Hilux to jedyna dostępna opcja.
WNĘTRZE
Tu zaszła ogromna zmiana. Kokpit Hiluxa Revo był już ładny i mógł się podobać, ale zastosowane tam twarde plastiki bardzo raziły. Obecnie zarówno sam design wnętrza, nawiązujący stylistyką do Land Cruisera 250, jak i użyte materiały – szczególnie w bogatszych wersjach wyposażenia – są dużo lepsze i przyjemniejsze w odbiorze.
W wersjach Executive i Invincible mamy obszytą ekoskórą deskę rozdzielczą i boczki drzwi oraz 12,3-calowy wyświetlacz zamiast klasycznych zegarów (w wersjach Live i Active jest on mniejszy, 7-calowy, z elementami analogowymi). Duży, 12-calowy ekran multimediów zarezerwowano dla wersji Active, Executive i Invincible, natomiast w odmianie Live ma on 9 cali. To może się podobać.

Każdy Hilux uruchamia się teraz przyciskiem, ma system bezkluczykowego dostępu, podgrzewane lusterka zewnętrzne, elektrycznie regulowane szyby przednie i tylne, światła do jazdy dziennej LED, bezprzewodowy Apple CarPlay i Android Auto oraz inteligentny tempomat adaptacyjny. Od wersji Active otrzymujemy automatyczną, dwustrefową klimatyzację, podgrzewane fotele i kierownicę, bezprzewodową ładowarkę telefonu, w pełni LED-owe reflektory i alufelgi. Executive to już skórzane, elektrycznie sterowane fotele oraz kamery 360 stopni, a Invincible dokłada podgrzewaną kanapę z tyłu i system nagłośnienia JBL z 9 głośnikami, ładnie wkomponowany w deskę – czego brakowało w poprzedniku. Jedyne, czego wciąż tu nie znajdziemy, to regulowany nawiew klimatyzacji dla drugiego rzędu siedzeń. Szkoda też, że oparcia kanapy nie da się składać (dodatkowy schowek).
NA DRODZE
Największą różnicę w użytkowaniu Hiluxa poczujecie właśnie na asfalcie. Przede wszystkim prowadzi się on już bardzo „osobowo” – kierownica pracuje lekko, a system utrzymania pasa ruchu działa wręcz idealnie. Na łuku można puścić kierownicę i pozwolić mu się wykazać. Sprawdzałem, naprawdę daje sobie radę, a to wszystko dzięki wprowadzeniu elektrycznego wspomagania układu kierowniczego.
Drugi duży plus to wyciszenie. W tym aucie jest naprawdę dużo ciszej. Zmierzyłem osobiście (z sonometrem w ręku) zarówno Revo, jak i Travo – nowy Hilux na tym samym asfalcie jest właściwie przy każdej prędkości cichszy o 3 dB. To sporo. Całkiem niedawno testowałem również Isuzu D-Max i różnica na korzyść Toyoty jest wyraźnie odczuwalna.
Warto zauważyć, że choć konkurencja oferuje skrzynie automatyczne o większej liczbie przełożeń (Isuzu D-Max – 8 biegów, JAC T9 – 8 biegów, Ford Ranger Raptor – 10 biegów), to pick-up Toyoty moim zdaniem zmienia biegi wystarczająco płynnie, a mniejsza liczba przełożeń może odbić się korzystnie na trwałości przekładni. Inną sprawą jest opóźnienie reakcji na gaz. Tu niestety po wciśnięciu pedału przyspieszenia musimy poczekać wyraźną chwilę (nawet 2–3 sekundy), aż motor zacznie wyrywać auto do przodu.
Świetnie na asfalcie sprawdza się natomiast układ miękkiej hybrydy. Po pierwsze pozwala na płynniejsze ruszanie, a w mieście realnie obniża spalanie. Testowałem Revo bez miękkiej hybrydy i porównywałem z takim dopędzanym elektrycznością (tak jak obecnie w Travo) i różnica w spalaniu wynosiła wówczas więcej niż litr na 100 km. Na trasie spalanie wychodzi podobnie, jednak wówczas zauważycie, jak po załączeniu się silnika elektrycznego gwałtownie spadają obroty jednostki spalinowej – nawet przy płynnej jeździe bez odpuszczania pedału gazu. Ciekawą opcją jest też możliwość wyłączenia wszystkich dźwięków powiadomień i ostrzeżeń. Wystarczy na ekranie multimediów nacisnąć jeden przycisk…
W TERENIE
Teoretycznie Hilux nie oferuje niczego, czego nie miałaby konkurencja. Wspomniana na wstępie konstrukcja oparta na ramie, ze sztywno dopinanym przodem, pozwala na jazdę 4×4 tylko na luźnych nawierzchniach. Sztywny most z tyłu, mimo że zamocowany na resorach piórowych, bardzo ładnie wykrzyżowuje się w terenie.

Jednak Hilux już od wersji Active wyposażony jest w system wspomagania jazdy A-TRAC. Działa on na tyle skutecznie, że w większości przypadków zapomnicie o konieczności używania blokady tylnego mostu (którą macie zawsze w standardzie). Dodatkowo do dyspozycji dostajecie tryby jazdy – co ciekawe, są one inne dla napędu 4H, a inne dla jazdy z reduktorem 4L. Warto z nich korzystać, ponieważ w zależności od podłoża A-TRAC inaczej steruje napędem: na luźniejszych nawierzchniach stara się oczyszczać bieżnik opony, a na bardziej przyczepnych przekazuje moment obrotowy na koła bardziej równomiernie. Wszystko to odbywa się oczywiście poprzez przyhamowywanie odpowiednich kół.
Pytanie, jak w ciężkim terenie sprawdzi się elektryczne wspomaganie kierownicy oraz układ miękkiej hybrydy. Na pewno Hilux nie jest autem do ostrych przepraw off-roadowych, chociażby ze względu na niezależne zawieszenie z przodu, które łatwo traci geometrię po gwałtownym uderzeniu w przeszkodę (to niestety cecha tego rozwiązania niezależnie od producenta). Inną kwestią jest ograniczenie czasu brodzenia do 10 minut ze względu na elementy układu miękkiej hybrydy. Pytanie tylko, czy takim autem – poza krótkimi przejazdami przez wodę – ktoś faktycznie chciałby głęboko brodzić…
Inną kwestią jest mocowanie do wyciągania auta do tyłu. Hilux dotychczas nie był wyposażony w taką możliwość i w nowym modelu nic się nie zmieniło. Warto więc o to zadbać samemu wyposażając auto w hak, nawet jeśli nie zamierzacie ciągnąć przyczep.
DLA KOGO JEST TO AUTO?
Jeśli jeździłeś już Hiluxem i przeszkadzało ci że to auto jest głośne a wnętrze zbudowane jest z twardych i łatwo rysujących się plastików to TRAVO jest właściwym kierunkiem rozwoju. Nie bez powodu to auto jest wiceliderem sprzedaży na naszym rynku. Konkurencja w postaci Forda Raptora jest ganiona za awaryjność i obsługę napędów z ekranu. D-Max prezentuje poziom raczej Revo z dużo mniejszym komfortem jazdy i słabszymi systemami 4×4. JAC T9, coraz chętniej kupowany ze względu na cenę to znacznie słabszy silnik. Czy Hilux Travo będzie kontynuacja legendy i tak jak wcześniejsze modele pozwoli na bezawaryjne pokonywanie setek kilometrów, często poza utwardzonymi szlakami? O tym się przekonamy, jednak znając rzetelność i jakość japońskich konstrukcji od Toyoty możemy spodziewać się że tak będzie.
































































